Ashgabat 27- 29 jun 2008
 

Ashgabat 27- 29jun


De bizarre stad

Volgens de leiders; de grootste fontein ter wereld...Letterlijk betekent Ashgabat de stad der liefde. Met een lange geschiedenis, waarbij het meest opmerkelijke feit; de aardbeving van 1948 (9 op de schaal van richter) toen de stad volledig plat werd gelegd. 2/3e van de bevolking (ongeveer 100.000 mensen) kwamen hierbij om het leven. Het duurde 5 jaar om de stad te herbouwen.
Nu is de stad volledig herbouwd, en het is de meest vreemde stad die ik ooit heb gezien. Alles in en rond het centrum is van marmer! De vloertegels, de honderden fonteinen, de gebouwen, alles... En vele wijken zijn plat gegaan om al dit moois te kunnen bouwen. En dit is het werk natuurlijk van magalomaan Turkmenbashi, oftewel, Niyazov (zie geschiedenis in het vorige verslag), en het wordt voorlopig nog voortgezet door zijn opvolger...

Op weg

Turkmenistan is beroemd om de handgemaakte kledenIn Mary kon ik een deeltaxi regelen die me naar Ashgabat bracht. Ik had een hotel op het oog, maar deze had de prijzen verdubbeld. Een slaapzaal bij iemand in huis die bijna net zo duur was als een eigen hotelkamer. Dat zal wel lekker verdienen, maar ik nam een kamer in hotel Dayhan.
En ik had mijn tas nog niet neergelegd, of ik hoorde muziek aan de achterkant van het hotel. Hier was een lokaal restaurantje waar mensen dansen, zingen en feesten. Fantastisch, en daar heb ik beide avonden natuurlijk gegeten. Dit waren voorlopig mijn laatste pilsjes, overigens, in Iran is geen alcohol te verkrijgen...

President Niyazov

Lekker in het zonnetjeWat de man heeft gebouwd is ongelofelijk en duizenden gezinnen zijn hun huis uitgezet om dit alles te kunnen bouwen:
De Boog van neutraliteit met een bizar (gouden) beeld van De grote leider, wat ronddraait met de zon, zodat hij altijd in het zonnetje staat (!?!?!?).
Het gigantische onafhankelijkheidsplein.
Het onafhankelijkheidspark: een hele hoop niets (woestijn) met grote gebouwen, zoals een gigantisch museum wat (door de hoge toegangsprijs van 10 dollar) door niemand wordt bezocht.

Met de grootste fontijn ter wereld (naar eigen zeggen).
De (natuurlijk marmeren) paleizen en vele regeringsgebouwen.
Het aardbevings- museum met een gouden baby (de baas zelf, natuurlijk) in de schoot van een vrouw.
De prachtige Azadi- moskee, die door bijna niemand bezichtigd wordt door een aantal dodelijke ongelukken tijdens de bouw..

En:

Tankwagens met rare drankjes, door de mannen overgepompt in flessen, op de Tolkuchka bazaar- Als je even verkeerd loopt, en een soldaat stuurt je terug, is het rennen geblazen... Ik leek zelf wel een soldaat!
- Politie en leger is overigens erg vriendelijk. Ze knikken naar je en lachen, en dat was ik niet meer gewend na Oezbekistan...
- De Tolkuchka bazaar is een van de grootste van centraal Azië, en je kunt er vanalles kopen. Een volledige stad, gemaakt van containers, in het midden van de woestijn met verbaasde kamelen (natuurlijk ook te koop) eromheen. Erg bijzonder.

- Ik had het voetbal (halve finale Rusland, met Guus tegen Spanje) gemist door de avondklok (de sateliet wordt ook geblokkerd, op de staats- zenders na), maar de volgende dag komt de volledige herhaling. Ik wist de uitslag nog niet en zat met een pilsje klaar en niemand mocht me storen. Een of andere soepkip probeerde de uitslag te zeggen, maar ik deed mijn oren dicht en zei: bladiebladie- bladiebladiebla (lekker volwassen, he?). In de rust stond ik op en daar stond hij voor me met zijn vingers omhoog 3-0 aan te geven...De fantastische Azadi- moskee Ik was erg boos...!!!

- Het is hier zo warm (tussen de 45 en 50 graden) dat het asfalt op veel plaatsen helemaal zacht is. Ik heb overigens totaal geen last van de warmte (effe afkloppen).
- Volgens mijn reisgids is het gas gratis, maar de lucifers en aanstekers niet. Arme mensen laten de oven hierdoor 24 uur per dag branden, om lucifers te besparen...

Erg kort, een bezoek aan Turkmenistan, maar ook erg bijzonder. En toen was het weer tijd voor de laatste echte uitdaging van deze reis: Iran.